Μου θύμισε η Βίκη μια συζήτηση για την παιδεία που μας ξενύχτησε πριν από χρόνια σε κάποιο φοιτητικό σπίτι της οδού Marchmont στο Εδιμβούργο. Πρέπει να ήταν μια από δεκάδες παρόμοιες συζητήσεις που είχαμε κάνει με φίλους για διάφορα θέματα... ήταν όμως από τις λίγες που τελείωσαν με συμφωνία όλων στην παρέα και ήθελα να τη γράψω.
Η όλη συζήτηση ξεκίνησε όταν ο φίλος Στέλιος έθιξε ένα από τα κλασσικά του θέματα "το μάθημα των θρησκευτικών στο σχολείο". Γιατί θα πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο κάτι τέτοιο και πόσο αντικειμενικό/πολύπλευρο είναι το σχετικό μάθημα... σύντομα βρεθήκαμε να συζητάμε για τις διάφορες έρευνες του ΟΑΣΑ κλπ που δείχνουν ότι κάτι πάει στραβά στην εκπαίδευση των ανηλίκων στην Ελλάδα σε σχέση με βόρειες χώρες όπου οι μαθητές τους έρχονται πρώτοι... Μετά από ώρες συζήτησης και διάφορες απόψεις περί εθνικής ταυτότητας και θρησκευτικής κατήχησης, αρχίσαμε να συγκλίνουμε στην άποψη ότι η υποχρεωτική εκπαίδευση σε ολόκληρη την Ευρώπη μπορεί να γίνεται σε δύο άξονες: ο πρώτος αφορά στη θετική κατεύθυνση, ξένες γλώσσες και Ευρωπαϊκή/παγκόσμια ιστορία, ενώ ο δεύτερος άξονας είναι αυτός των μαθημάτων εν μέρει διαμορφώνουν την εθνική μας ταυτότητα.
Ο πρώτος άξονας μπορεί και πρέπει να περιλαμβάνει ενιαία ύλη σε ολόκληρη την Ευρώπη. Πρόκειται για τα μαθηματικά, τη φυσική, την παγκόσμια ιστορία, τις ξένες γλώσσες δηλαδή για θέματα που μπορούν να διδαχτούν με ενιαίο τρόπο ή ακόμη και με ανταλλαγές/μετακινήσεις μαθητών. Εάν ο τρόπος διδασκαλίας και τα θέματα είναι ίδια σε ολόκληρη την Ευρώπη έχει νόημα να γίνονται οι αξιολογήσεις κλπ.
Ο δεύτερος άξονας είναι αυτός που εν μέρει διαμορφώνει την ιδιαίτερη ταυτότητα και δεξιότητες που κάθε λαός της Ευρώπης έχει: ιστορία, τέχνη, μουσική, διατροφή και γλώσσα. Σε περιπτώσεις λαών όπως η Ελλάδα η θρησκεία παίζει σημαντικό ρόλο είτε αυτή είναι χριστιανισμός για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είτε είναι ο μωαμεθανισμός, ο εβραϊσμός κλπ οπότε μπορεί να αποτελεί ένα από τα (προαιρετικά ίσως?) θέματα του σχολείου και σίγουρα είναι μέρος της ιστορίας μας.
Η ιδέα των δύο αξόνων κάλυψε τους περισσότερους από εμάς στην παρέα και ακόμη και αν δεν ξερίζωσε τα θρησκευτικά από το curriculum ικανοποίησε εν μέρη και τον Στέλιο που τα είχε, προφανώς, πάρει με κάποιον από τους ανίδεους δασκάλους θρησκευτικών που σκότωνε την ώρα του στην τάξη...
Να λοιπόν! ίσως μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να αναλάβει η σημερινή υπουργός στην Ευρώπη?
[Δεύτερο ποστ σήμερα, αλλά μια που βλέπω εύφορο έδαφος, varför inte? :)]